LO im. Oswalda Balzera w Zakopanem

Powrót do strony głównej

Pora na pierwsze, bardzo ogólne posumowanie ankiety „Życie społeczności szkolnej w czasie narodowej kwarantanny”. Dziękujemy, że chcieliście się podzielić swoim doświadczeniem przeżywania tego trudnego czasu i w dalszym ciągu zachęcamy do wypełnienia ankiety.

Zdecydowana większość z nas spędza kwarantannę w domu jednorodzinnym i zapewne dlatego nie odczuwa potrzeby wychodzenia w przestrzeń publiczną. Ponad połowa opuszcza miejsce zamieszkania najwyżej raz w tygodniu, przy czym 20 % nie wychodzi z domu wcale. Dostosowaliśmy się do ograniczeń, choć mamy do nich zastrzeżenia. Nie podobał nam się zniesiony już zakaz wejścia do lasu i zakaz samodzielnego poruszania się osób poniżej 18 roku życia. Najwięcej problemów mieliśmy z przestrzeganiem tych właśnie zakazów. Trudno nam się też przyzwyczaić do noszenia maseczki i nie gromadzić się w większych grupach.  A w jakim celu wychodzimy z domu? Żeby zrobić zakupy, zrelaksować się i wyprowadzić psa.

W domu działamy generalnie bez ścisłego planu… Tylko niewielka część dokładnie wie, co zamierza zrobić danego dnia. Ale za to wielu z nas sprząta! Utrzymujemy większy porządek niż zwykle, układamy w szafach i w naszych głowach. Uczymy się cierpliwości i wyrozumiałości dla rodziny, bo to z nią spędzamy najwięcej czasu. Zdecydowanie dłużej śpimy, mimo, że zarywamy noce. A zarywamy noce pewnie dlatego, że się uczymy! Prawie wszyscy respondenci stwierdzili, że nauka i praca zdalna zajmuje im zdecydowanie więcej czasu, niż nauka tradycyjna i że sprawia im ona trudności. Z tego pewnie względu większość oczekuje powrotu do szkoły! Pojawiło się nawet zdanie: „Już nigdy nie powiem, że szkoła jest niefajna!”

Bardzo brakuje mam przyjaciół. Pierwszą rzeczą, jaką chcemy zrobić po zniesieniu zakazów jest spotkanie z przyjaciółmi, wspólna rozmowa, spacer, wyjście do kawiarni. Najchętniej zrobilibyśmy to już jutro, ale jesteśmy odpowiedzialni. Mimo, że bardzo niewielu z nas boi się, że zachoruje, obawiamy się o zdrowie najbliższych i dlatego odkładamy na kilka miesięcy decyzję o zorganizowaniu imprezy  czy wyjeździe na urlop.

Obserwujemy sytuację gospodarczą i towarzyszy nam troska o stabilność finansową zarówno własnej rodziny jak i państwa. A najbardziej lękamy się o przyszłość świata. Z niepokojem śledzimy doniesienia o liczbie zachorowań i boimy się, że zniesienie rygorów może doprowadzić do zwiększenia ilości chorych. Dlatego bardzo ostrożnie będziemy korzystać z większych swobód a co czwarty z nas w ogóle nie chce z nich skorzystać.

Czas kwarantanny wielu z nas spędza bardzo twórczo. Uczymy się gotować, haftować, szyć i malować. Doskonalimy znajomość języków obcych, grę na instrumencie, ćwiczymy szpagat i robienie salta. Dużo czytamy, nadrabiamy zaległości filmowe. Niektórym udało się obejrzeć kilka sezonów ulubionego serialu! Ale obserwujemy też świat wokół, zostają w nas obrazy, dźwięki, emocje… Z tego dziwnego czasu zapamiętamy ciszę, śpiew ptaków i zwierzęta na ulicach miast. Zostaną z nami obrazy wykresów rozprzestrzeniania się wirusa i widok trumien na największym lodowisku w Madrycie. Będziemy wspominać emocje towarzyszące rozmowie z bliskimi przebywającymi na kwarantannie po powrocie z zagranicy i z rodzicami skierowanymi do pracy w szpitalu zakaźnym. A w uszach będą dźwięczeć słowa koronaferie, covid, choroby współistniejące…  Zapamiętamy radość pierwszoklasistów z zawieszenia zajęć w szkołach i rozpacz maturzystów, którzy zakończyli edukację w niespodziewany sposób. I irytację, jaka towarzyszyła nam, gdy słyszeliśmy żarty kolegów na temat koronawirusa.

Tę nietypową sytuację każdy przeżywa w inny sposób. Ciągle możecie się podzielić swoimi spostrzeżeniami wypełniając ankietę, będzie aktywna do 5.05.

Katarzyna Chowaniec-Trebunia